ខ្មែរក្រហមផ្ដល់ពងមាន់ចំនួន ២ គ្រាប់ ដើម្បីលើកទឹកចិត្ត

កងកុមារត្រៀមចូលកងយុវជន ខ្មែរក្រហមបានផ្ដល់ពងមាន់ចំនួន២គ្រាប់ក្នុងកុមារម្នាក់ សម្រាប់អាហារមួយពេល ដើម្បីលើកទឹកចិត្តកុមារទាំងអស់នោះ។ ខ្មែរក្រហម តែងតែយកចិត្តទុកដាក់ ចំពោះកងកុមារដែលត្រៀមខ្លួនចូលកងយុវជន និងតែងតែផ្ដល់អាហារសម្រាប់បំប៉នកម្លាំងត្រៀមធ្វើការងារជូនអង្គការ នេះបើតាមការរៀបរាប់របស់ ង៉ែត ងៀម[1] អាយុ៣៦ឆ្នាំ (នៅឆ្នាំ២០០១) រស់នៅភូមិដំណាក់ ឃុំឧត្តមសូរិយា ស្រុកត្រាំកក់ ខេត្តតាកែវ។
នៅឆ្នាំ១៩៧៥ ខ្មែរក្រហម បានវាយរំដោះទីក្រុងភ្នំពេញពីក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់របប លន់ នល់។ ពេលនោះ ងៀម និងគ្រួសារគឺរស់នៅក្នុងភូមិព្រៃជួរ ជាភូមិកំណើតរបស់គាត់។ នៅក្នុងខែមករា ឆ្នាំ១៩៧៦ ខ្មែរក្រហមបានជម្លៀស ងៀម និងគ្រួសារទៅតំបន់១០៩។ នៅពេលដែល ងៀម និងគ្រួសារទៅដល់តំបន់១០៩ ខ្មែរក្រហមបានចាត់បញ្ចូលគ្រួសាររបស់គាត់ទៅក្នុងក្រុមប្រជាជនផ្ញើ ដែលប្រជាជនមូលដ្ឋានបានហៅថាក្រុមបញ្ញើក្អែក។ ប្រជាជនផ្ញើ តែងតែទទួលរងការរើសអើងពីសំណាក់ប្រជាជនមូលដ្ឋាន មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះសូម្បីតែការងារត្រូវទទួលបន្ទុកធ្ងន់ជាងប្រជាជនមូលដ្ឋាន។ ងៀម រស់នៅជាមួយឪពុកម្ដាយបានរយៈពេលមួយសប្ដាហ៍ ខ្មែរក្រហម បានបំបែកគាត់ចេញឱ្យទៅរស់នៅក្នុងកងកុមារ។ ងៀម រស់នៅកងកុមារមានសមាជិកចំនួន៣៥នាក់ ហើយបែងចែកចេញជាក្រុមតូចៗក្នុងមួយក្រុមមានសមាជិកចំនួន១២នាក់។ ខ្មែរក្រហម ចាត់តាំងឱ្យ ងៀម ធ្វើការងារដូចជា បោចស្មៅ, រំលាយដីដំបូក, រែកអាចម៍គោ, ជញ្ជូនកណ្ដាប់ដាក់ក្នុងស្រែឱ្យកងស្រ្តីស្ទូង និងកាប់ទន្រ្ទានខេត្ត។
ងៀម បាននិយាយថា នៅក្នុងរបបខ្មែរក្រហមកងកុមារ មានគ្រូម្នាក់ដែលចាំបង្រៀនអក្សរដល់កុមារនៅក្នុងកង ហើយក្រៅពីនោះគឺដឹកនាំកុមារទាំងអស់ធ្វើការងារ។ ងៀម បានបន្ថែមថា ការរៀនអក្សរនៅអំឡុងពេលនោះគឺរៀនតែអក្សរ២ ទៅ៣តួ និងលេខ១ ដល់លេខ៥។ គាត់មិនអាចប្រើប្រាស់ចំណេះដែលទទួលពីការរៀន ព្រោះពេលនោះមិនបានរៀនជាប់លាប់ និងម្យ៉ាងទៀតគ្រូបង្រៀននៅពេលនោះមិនមានជំនាញ និងគ្មានចំណេះដឹងទូលំទូលាយ។ នៅក្នុងរបបខ្មែរក្រហមមិនមានថ្នាក់រៀនត្រឹមត្រូវដែលអាចឱ្យសិស្សងាយស្រួលអង្គុយរៀនឡើយ សាលារៀននៅពេលនោះគឺមានតែនៅក្រោមដើមឈើ ឬនៅក្រោមផ្ទះរបស់ប្រជាជន។
តាមរយៈការរៀបរាប់របស់ ងៀម របបអាហាររបស់ប្រជាជននៅក្នុងតំបន់ដែលគាត់រស់នៅគឺមិនខុសគ្នានោះទេ ទាំងក្មេង ទាំងចាស់គឺទទួលបានអាហារចំនួន២ពេល ក្នុងមួយថ្ងៃ។ ក្រុមដែលពិសេសជាងគេនៅពេលនោះគឺកងកុមារត្រៀមចូលកងយុវជន, កងនេះគឺទទួលបានការលើកទឹកចិត្តខ្លាំងពីសំណាក់ខ្មែរក្រហម ដោយការផ្ដល់អាហារបន្ថែម។ ងៀម បាននិយាយថាកងកុមារត្រៀមចូលកងយុវជន ពេលដល់ម៉ោងបរិភោគអាហារ អង្គការតែងតែផ្ដល់នូវពងមាន់ម្នាក់ចំនួន២គ្រាប់បន្ថែម ដើម្បីជាការលើកទឹកចិត្ត និងជាធ្នាក់ឱ្យកុមារទាំងអស់នោះគិតថា នៅពេលដែលចូលទៅកងយុវជននឹងទទួលបានអាហារឆ្ងាញ់បែបនេះទៀត។
នៅឆ្នាំ១៩៧៨ ងៀម ត្រូវបានផ្លាស់ប្ដូរចេញពីតំបន់១០៩ ទៅនៅឃុំពពេល។ គាត់បានបញ្ជាក់ថា ពេលដែលគាត់ប្ដូរទៅឃុំពពេលមានភាពប្រសើរជាងនៅតំបន់១០៩។ គាត់អាចមានពេលសម្រាក និងទទួលបានអាហារហូបច្រើនជាងនៅតំបន់១០៩។ នៅក្នុងកងដែលគាត់ធ្វើការងារមានសមាជិកចំនួន២៥នាក់ ហើយការងារដែលគាត់ធ្វើនៅទីនោះមានដូចជា សែងអាចម៍គោ, សែងដីដំបូក និងប្រមូលកណ្ដាប់ដាក់រទេះ។ នៅក្នុងមួយថ្ងៃ ងៀម ធ្វើការងារប្រហែល៧ម៉ោង ចាប់ពីម៉ោង៨ព្រឹក ដល់ម៉ោង១១ថ្ងៃត្រង់ និងពេលថ្ងៃពីម៉ោង១រសៀស ដល់ម៉ោង៥ល្ងាច។ ក្រៅពីធ្វើការងារ ខ្មែរក្រហមបានអនុញ្ញាតឱ្យកុមារនៅក្នុងកងបានរៀនអក្សរ ក្នុងមួយថ្ងៃមួយម៉ោងកន្លះ។
ងៀម មានបងប្អូនចំនួន៣នាក់ គាត់ជាកូនទី២នៅក្នុងគ្រួសារ។ អ្នកទាំង៣ ត្រូវខ្មែរក្រហមបំបែកចេញពីឪពុកម្ដាយឱ្យទៅរស់នៅកងកុមាររួមគ្នា។ បង និងប្អូនរបស់គាត់ បានកើតជំងឺកញ្ជ្រឹល ជាអកុសលអ្នកទាំង២នាក់នោះបានបាត់បង់ជីវិត។ ខ្មែរក្រហម មិនមានថ្នាំផ្ដល់ឱ្យអ្នកជំងឺសម្រាប់ព្យាបាលឡើយ។ ពេលដែល បង និងប្អូនរបស់គាត់ឈឺ ម្ដាយគាត់មិនទទួលបានព័ត៌មានឡើយ រហូតដល់អ្នកទាំង២នោះស្លាប់ ទើបម្ដាយទទួលបានដំណឹង និងទៅទទួលសាកសពរបស់កូន។
ងៀម បាននិយាយថាគាត់មិនស្គាល់ថានរណាជាមេដឹកនាំធំនៃរបបខ្មែរក្រហមនោះទេ សូម្បីតែឈ្មោះរបស់ ប៉ុល ពត គាត់មិនដែលឮដែរ។ នៅពេលនោះគាត់ស្គាល់ត្រឹមតែអ្នកដឹកនាំរបស់ភូមិភាគគឺ ឈិត ជឿន[2] ដែលប្រជាជននៅតំបន់នោះនិយមហៅ តា១៥។ ងៀម បានបន្តទៀតថា ឈិត ជឿន នៅពេលដែលចុះទៅការដ្ឋានគឺមានអត្តចរិតធម្មតា មិនមានបញ្ចេញអត្តចរិតកាចដាក់មនុស្សក្រោមបង្គាប់ឡើយ។
នៅឆ្នាំ១៩៧៩ របបខ្មែរក្រហមបានដួលរលំក្រោមការវាយរំដោះរបស់កងទ័ពរណសិរ្សសាមគ្គីសង្គ្រោះជាតិកម្ពុជា សហការជាមួយកងទ័ពស្ម័គ្រចិត្តវៀតណាម។ បន្ទាប់ពីរបបនោះដួលរលំ ស្ថានភាពគ្រួសាររបស់ ងៀម ជួបប្រទះទុក្ខលំបាកខ្លាំង ព្រោះគាត់មិនមានទ្រព្យសម្បត្តិជាប់ខ្លួន សូម្បីតែសម្ភារផ្ទះបាយ។ គាត់បានចែករំលែកបន្ថែមថា គាត់រស់នៅក្នុងរបបខ្មែរក្រហម គឺរស់នៅក្នុងរបបមួយដែលគ្មានសិទ្ធិសេរីភាព, គ្មានការរាប់អាន, គ្មានសម្ភារប្រើប្រាស់គ្រប់គ្រាន់, គ្មានការគោរពប្រណិប័តន៍សាសនា, គ្មានសាលារៀន, ខ្វះខាតអាហារហូបចុក, ខ្វះខាតការព្យាបាលជំងឺ អន់ថយស្ទើរតែគ្រប់វិស័យ។ របបនោះបានបន្សល់ស្រ្តីមេម៉ាយ និងក្មេងកំព្រាជាច្រើននាក់ ជាក់ស្ដែងសាច់ញាតិរបស់ ងៀម មានដូចជាពូ និងបងប្អូនប្រុសរបស់គាត់សរុបទាំងអស់ចំនួន៦នាក់ បានស្លាប់នៅក្នុងរបបនោះ៕
[1] ឯកសារលេខ D25133, ង៉ែត ងៀម (កុមារកងទ័ព), សម្ភាសដោយ គឹម កែវកន្និដ្ឋា, នៅថ្ងៃទី១១ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០០១, បណ្ណសារមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា។
[2] ផេង ពង្សរ៉ាស៊ី និងអ្នកនិពន្ធឯទៀត, ប្រវត្តិសាស្រ្តកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ (១៩៧៥-១៩៧៩), បោះពុម្ពលើកទីពីរ (ភ្នំពេញ៖ មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា, ២០២០), ទំព័រ ៧២ “ឈិត ជឿន ហៅតាម៉ុក កើតនៅឆ្នាំ១៩២៦ នៅខេត្តតាកែវ។ តាម៉ុក បានបួសរៀនអស់ជាច្រើនឆ្នាំ និងបានរៀបការជាមួយប្អូនជីដូនមួយរបស់ខ្លួនឈ្មោះ អ៊ុក ឃឹម ហើយមានកូនបួននាក់។ នៅឆ្នាំ១៩៤៩ តាម៉ុក ជាប្រធានខ្មែរឥស្សរៈស្រុកក្នុងខេត្តតាកែវ។ តាម៉ុក បានចូលជាសមាជិកបក្សកុម្មុយនីស្តនៅឆ្នាំ១៩៦៣។ ពីឆ្នាំ១៩៦៨ ដល់ឆ្នាំ១៩៧៨ តាម៉ុក គឺជាលេខាភូមិភាគនិរតី។ នៅខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ១៩៧៨ តាម៉ុក ត្រូវបានតែងតាំងជាអនុលេខាទីពីរបក្សកុម្មុយនីស្តកម្ពុជា។ បន្ទាប់ពីការដួលរលំរបស់កម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ តាម៉ុក មិនដែលស្នើសុំការលើកលែងទោស ហើយមិនដែលមានចំណងចុះចូលជាមួយរដ្ឋាភិបាលទេ។ តាម៉ុក ត្រូវបានចាប់ខ្លួនដោយកងទ័ពរាជរដ្ឋាភិបាល នៅក្បែរព្រំដែនថៃ នៅខែមីនា ឆ្នាំ១៩៩៩ និងបញ្ជូនមកដាក់ក្នុងមន្ទីរឃុំឃាំងរងចាំការកាត់ទោស។ តាម៉ុក ស្លាប់ដោយជំងឺនៅថ្ងៃទី២១ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០០៦”។
អត្ថបទដោយ នេន ស្រីមុំ
អត្ថបទទាក់ទង

ជនជាតិព័រត្រូវបាត់បង់ប្រពៃណីទំនៀមទម្លាប់ តាំងពីសម័យខ្មែរក្រហម

ស្ម័គ្រចិត្តបម្រើបដិវត្តន៍

ទុយ រ៉ា បារម្ភពីប្តីនៅក្នុងសមរភូមិជួរមុខតំបន់មុំបី និងការយល់ឃើញចំពោះជ...

ធៀន ញាំ៖ អាយុ៦៨ រស់នៅភូមិបាក់នឹម ឃុំច្រេស ស្រុកជុំគិរី ខេត្តកំពត

ឈុន ញាណ រំឭកពីការចងចាំដែលបានឆ្លងកាត់សម័យខ្មែរក្រហម


